Who’s got the crack?

Drugs zijn overal ter wereld te koop. Een beetje doorgewinterde gebruiker kan van Boston tot Beijing voor z’n portie terecht – zelfs op het platteland schijnt het tegenwoordig aardig te lukken. Toch heb ik de stellige indruk dat buitenlandse artiesten, en dan vooral de hardcore slikkers en spuiters onder dezulken – er juist in Amsterdam nog een schepje bovenop gooien.

Zodoende heb ik Keith Richards al eens totaal onaanspreekbaar op het podium zien staan, de Drive-By Truckers half slapend, en de Eagles of Death Metal zo verschrikkelijk opgecoked dat er werkelijk geen goeie noot meer uitkwam. Da’s jammer, want je betaalt tegenwoordig al gauw een paar tientjes voor een concertkaartje. Voor dat geld wil je niet naar een trippende autist staan kijken. Dat kan op het Stationsplein ook. Gratis.

Dit gezegd hebbende, moet ik toegeven dat we ontzettend hebben gelachen om Adam Green, afgelopen woensdag in Paradiso. Op het ogenblik dat hij het podium opkwam was hij al niet helemaal stabiel meer. Het feit dat hij tussen de nummers door een heel bakje paddestoelen oppeuzelde deed de situatie weinig goed. Zijn lulverhalen, die aan het begin van de avond nog iets van samenhang vertoonden, verzopen rond de toegiften in geraaskal. En zijn motoriek leek nog het meest op die van een reiger, die zich moedig flappend met te grote vleugels in de lucht probeert te houden.

Maar goed, de muziek was, alle drank- en drugsproblemen ten spijt, best om aan te horen. De begeleidingsband leek zowaar wel nuchter en speelde – afgezien van wat big-band achtige nummers – een verrassend punkige set. En gek genoeg schijnt Green’s bronzen stem (denk aan een kruisbestuiving van Nick Cave, Jim Morrison en Neil Diamond, maar dan met het gezicht van een joods engeltje en de stage persona van Pete Doherty) niet onder zijn inname te lijden. Zo zie je dat-ie nog geen dertig is.

Omdat hij het concert ook nog wist te beëindigen zonder van het podium te donderen (als we zijn twee zwembeurten in het publiek niet meetellen), zijn gezwets onderhoudend en zelfs hilarisch was, en omdat z’n liedjes geniaal zijn en blijven, hebben we een mooie avond gehad.

Alleen het geluid in de kleine zaal van Paradiso was, zoals gebruikelijk, om te janken.

_{(Hieronder een kort filmpje, gemaakt tijdens het optreden door een zekere calistalgie.)}